Peter Storm: Na het vonnis tegen Joke Kaviaar: geen andere eervolle keus dan verzet en ‘opruiing

dinsdag 22 januari 2013, dag der schande

Ja, het was buiten koud vandaag. Het was koud vandaag op straat. Het was koud vandaag in de duinen. Maar op geen van die buitenplekken was de kilte naargeestiger dan in een kil gebouw, waarin zich een nog killere zaal bevond. De zaal bevond zich in een gerechtsgebouw. Daar werd ‘recht’ gesproken, of beter gezegd: daar trachtte de Macht één van haar critici de mond te snoeren . De ijzige wind van die veroordeling zou wel eens lang kunnen aanhouden, lang nadat de laatste sneeuw is gesmolten in regen of lentezon. Het is een ijzige tocht die krachtige verwarmende tegenwind vereist. Joke Kaviaar dreigt in de cel te verdwijnen omdat ze tot actief verzet oproept tegen de onderdrukking van vluchtelingen. Dat mag niet ongestoord gebeuren, de strijd die ze voert dient te worden voortgezet. Natuurlijk gaat ze in hoger beroep. maar er is meer nodig, buiten de rechtszaal.

Continue reading

Opruiing als burgerplicht

Waarom tolereren we de staat, met al haar regels, haar wetten, haar politie en haar traangas, justitie, rechtbanken, geheime agenten, soldaten en tanks, bommen en granaten, haar belastingheffing en haar bureaucraten, haar macht en het daaraan inherente machtsmisbruik – want waar macht zich centraliseert en wordt opgelegd, daar is het misbruik al aanwezig – waarom tolereren we die staat? Waarom pikken we dat, waarom blijft het bij mopperen, maar voegen we ons bijna allemaal uiteindelijk? Waarom wordt er zo weinig opruiing bedreven jegens het ‘openbaar gezag’, en waarom wordt de opruiing die bedreven wordt, zo bedroevend weinig gevolgd door staatsvijandig gedrag? Opruiing tegen de staat vanwege haar wandaden is immers, zoals ik hieronder zal uitleggen, zelf geen wandaad maar doodgewoon burgerplicht.

Continue reading

Peter Storm: Zwijgende journalisten, waar is uw eer?

(overgenomen van www.ravotr.nl)
woensdag 9 januari 2013
Leuk, he? “China vecht tegen censuur”, zo luidt de kop van een Trouw-artikel. Héél China Welnee. De staf van één krant in één stad in China vecht tegen censuur door te staken. Ja, er zijn meer mensen actief tegen censuur in China. Maar  ‘China vecht…” ? Was het maar waar. De kop is een bespottelijke overdrijving. De censuur is overigens reëel, en  bestaat uit druk van de aan het blad verbonden propagandafunctionaris om een artikel te wijzigen. Het protest van het personeel van het blad verdient grote waardering, actievoeren is in China niet zonder risico, het is een politiestaat, zij het met een wat liberaler, opener inslag dat in, ik noem maar iets, 1989, of 1976, of 1966…
Allemaal waar. Maar wat is er dan zo grappig? Nou, al die aandacht voor censuur aan de andere kant van de wereld, uitgerekend op de dag dat in Nederland Joke Kaviaar een verachtelijke poging van staatswege te verduren heeft om haar de mond te snoeren. Het betreft het proces dat afgelopen dag voorkwam in Haarlem. Continue reading

Astrid Essed: Het proces tegen Joke Kaviaar / RECHTSZAAK JOKE KAVIAAR

(overgenomen van www.astridessed.nl)

Geachte lezers,
Vooraf
Aandacht in dit stuk voor het Slotwoord, dat Joke Kaviaar op dinsdag 8 januari in de rechtszaal heeft uitgesproken, van ”Elk woord een vonk”, dat is
gebaseerd op haar hieronder genoemd
Statement,
maar nog veel krachtiger en uitgebreider is
Zij las het op indringende en strijdbare wijze voor in de rechtszaal en maakte ieder woord overtuigend en indrukwekkend
RECHTSZAAK TEGEN JOKE KAVIAAR OP 8 JANUARI ANNO DOMINI 2013
Continue reading

RP: De Dienst Nationale Recherche en de Vervolging van Joke Kaviaar en de No-Borderbeweging

6 januari 2012
roelof [monkey] riseup [Dt] net

Aan de vervolging van Joke Kaviaar voor vermeende “opruiing” tegen het “openbaar gezag” ging een langdurig onderzoek vooraf. Toen Joke op 13 september 2011 thuis werd gearresteerd en enkele dagen in volledige beperkingen werd opgesloten was dit onderzoek al in volle gang. Reeds een half jaar lang (vanaf 14 maart 2011) vond onder leiding van Officier van Justitie Guus Schram, belast met het onderzoek naar “asielgerelateerd extremisme”, door de Dienst Nationale Recherche (DNR), een onderzoek plaats met de naam “Gulkana”. Bijna twee jaar later zal het onderzoek dan nu toch, op 8 januari 2013, tot een rechtszaak leiden. Bij het onderzoek, en het optreden van de DNR, kunnen echter vele vraagtekens worden gezet. Waarom bijvoorbeeld een afdeling met de Orwelliaans aandoende naam Unit Contra Terrorisme en Activisme (UCTA) een dergelijk langdurig en uitgebreid onderzoek zou uitvoeren naar een betrekkelijk simpele verdenking van opruiing is op zijn minst raadselachtig.

Continue reading

Mijn opruiende opa stierf staand

Eind 1944, na anderhalf jaar voorarrest, werd hij veroordeeld tot 3 jaar, dat was de theorie. In de praktijk werd hij naar Dachau afgevoerd, 2 maanden later was hij dood. Zijn misdaad? Opruiing en propaganda. Als antimilitarist heeft hij nooit een ander wapen gedragen dan het gebroken geweertje dat hij, naast de blauwe knoop, op zijn jasjes droeg. Maar, met zijn felle tong en dito pen riep hij op tot verzet tegen onrecht, tot obstructie en sabotage. Hij geloofde in de kracht van het vrije woord en de bezetter, die er veel bij te verliezen had, deed dat ook.
Continue reading

Verzet als plicht

Het is in Nederland nog steeds goed mogelijk om je leven met oogkleppen op te leven. Wanneer onrecht niet penetreert binnen de kring van gezin, school, werk, buurt, vrienden, sportclub, dan gaat het makkelijk je huis voorbij. Terwijl de hele wereld via digitale kanalen binnen handbereik is gekomen, lijkt de kring waar mensen zich verantwoordelijk voor voelen juist kleiner te worden. Bijgevolg is er steeds minder plaats voor fundamentele verhalen over maatschappelijke verandering, die enige decennia geleden veel breder voet aan de grond kregen.

Dat wil niet zeggen dat er niets gebeurt. Wie bijvoorbeeld het nieuws op het gebied van het Nederlandse migratiebeleid volgt, komt regelmatig verhalen tegen over buurten en scholen die in actie komen tegen de dreigende uitzetting van buurt- of klasgenoten. Dan komt het dichtbij, dan worden de gevolgen van het beleid tastbaar. De paradox doet zich echter voor dat dit zich vaak niet vertaalt in een algemenere kritische houding. De buurman moet blijven, maar andere illegaal gemaakten moeten nog steeds een enkele reis land van herkomst krijgen.

Een dergelijke houding getuigt niet alleen van de al genoemde ontideologisering, waarin specifieke gebeurtenissen beperkt blijven tot zichzelf en niet gekoppeld worden aan praktijk en beleid en theorie die dat niveau ontstijgen, maar ook van de neiging om gezag klakkeloos te gehoorzamen. Continue reading

‘Opruiing’, oftewel de subversieve kern van het vrije woord

“Freiheit ist immer freiheit der andersdenkenden” – Rosa Luxemburg

Het recht op vrije meningsuiting is een raar ding. Iedereen is er voorstander van, op een enkele nazi of ultrastalinist na. Iedereen heeft er een andere invulling van en schermt daarmee tegen opponenten die al gauw het verwijt ‘schending van de vrijheid van meningsuiting’ naar het hoofd geslingerd krijgen als ze ook daadwerkelijk opponeren. Immers, ‘ik mag toch zeggen wat ik wil?’

Heel af en toe overstijgt het debat bovengeschetste frivoliteiten en ogenschijnlijke vanzelfsprekendheden. Zoiets maakten we mee toen Geert Wilders voor de rechter kwam wegens aanzetten tot haat en discriminatie. Zoiets maken we nu ook mee in de strafzaak tegen Joke Kaviaar wegens opruiing. In beide zaken blijken er opeens grenzen aan de vrijheid van meningsuiting denkbaar te zijn: in het eerste geval omdat het recht botste met dat andere recht – gevrijwaard worden van discriminatie en hatelijkheid. In het tweede geval was er – belangrijk verschil – géén sprake van botsingen tussen twee grondrechten van burgers. Continue reading